Exotic Musicians Club

EXOTIC MUSICIANS CLUB

Exotic Musicians Club

Web Board

ศุภกร วงศ์เมฆ
(ตุด นาคอน)

Musicians

Writer

Product

Story :

วิถีอิสระ

พันธกิจของนกเพลงพื้นถิ่น กับการสร้างสิ่งจำเป็นเพื่อสาธารณะ...

ส้วมหนังสือ

เรื่องราวชวนยิ้มเย้ยของนักดนตรีกลุ่มหนึ่ง อาทิ นายตุด (นักร้องเสียงดัง) รุงรัง (มือกลองพุงกลม) นายแอด (ชายผมยาว) ทหารชา (มือเพอร์คัสชั่น) ทหารเล็ก (มือคีย์บอร์ด) สุราษฎร์ (ราษฎรที่ดี) เป็นต้น กับแฟนเพลงกลุ่มน้อยที่ค่อยเดินไปตามเรื่องอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เช่น ผู้ใหญ่ต้อย นายหัวโต กับจิ๊กโก๋คอสะพาน ผู้คอยสืบสานสาระส้วม! แด่ชุมชน...

บันทึกจากคอลัมน์ “วิถีอิสระ” ประจำหนังสือพิมพ์ “ทางไท” โดย สุเมธ สอดจิตต์

เพิงใบตอง

บันทึกเพลงทักษิณ

Musicians Memory

Travel Music

Musicians File

Musicians Club

อันดามันรำลึก

Ads :

Links :

Special Thanks :

>> เบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช

พวกนักดนตรีแปลกประหลาด
โดย : สุเมธ สอดจิตต์

<< 1 >>

ผมปล่อยพวกเขาทำงานอย่างโดดเดี่ยวต่อไปอีกไม่ได้ มันถึงเวลาสมควรเล่าให้คุณสัมผัสในบรรยากาศที่ผมร่วมรับรู้ เป็นอยู่คลุกคลีมานานนับปี ได้แวดล้อมท่ามกลางเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ล้วนรักใคร่ สนิทสนมกลมเกลียว ดั่งญาติมิตรเผ่าเดียวกันสายพันธุ์ฮิปปี้ พวกเขาชอบอิสระ ร้องเล่นดนตรีตามประสาใจปรารถนา หลงใหลลีลาด้นสดโน้ตสำเนียงบลูส์ แจ๊ส หรือทำนองพื้นบ้านลวดลายผสมผสาน เพลงแปลกประหลาดที่คุณไม่เคยได้ฟัง คุณรู้ว่าพวกเขากำลังทำงานศิลปะ ฉากหลังชีวิตนักดนตรีย่อมมีรายละเอียดลึกซึ้งแฝงเร้น คุณอยากเดินทางไปเยือนโลกพวกเขา คุณกำลังเดิน

คุณเห็นพวกเขาเหมือนชนกลุ่มน้อย ลูกหลานชาวชนบทจากหลายถิ่นที่ ทุกคนล้วนไม่มีชื่อเสียง มีสายรากความยากจนที่ไม่เคยสูญพันธุ์ไปจากแผ่นดิน คุณทำความเข้าใจสไตล์ชีวิตคนแปลกพวกนี้ คุณได้ความรู้ในแง่มานุษยวิทยาประสานักดนตรีจากสำนักฮิปปี้

บัดนี้ คุณกำลังตามผมไป

<< 2 >>

ค่ำคืนลอยกระทง ปลายปี พ.ศ.2546

รอยบูรพา* หลักสี่ กรุงเทพมหานคร ในวาระเปิดร้านอย่างไม่เป็นทางการ

คุณเห็นร้านอาหารเล็กๆ อยู่ในซอยหนึ่งกลางมหานครใหญ่ คุณเดินผ่านทางเท้า ข้างทางประดับกระทงหยวกกล้วย แต่งด้วยแท่งเทียนเดี่ยวส่องสลัว ปักธูปหอม รองใบบัวหลวง สวยดอกบัวตูมและดาวเรืองเหลืองอร่าม คุณเห็นคบไฟน้ำมัดก๊าดในกระเช้าไม้ไผ่สาน เห็นเหล็กดัดลายไทยออกแบบประยุกต์ง่ายผสมผสาน คุณเข้าสู่ภายในร้าน แสงไฟฟ้าในตะเกียงส่องเพียงเลือนรางให้เห็นโต๊ะเก้าอี้ไม้วางสลับเรียง เหลียวดูเวทีเล็ก ช่างงามง่ายโดดเด่นด้วยวงกลมเครื่องหมายสันติภาพ จำหลักอยู่ในรูปประตูคล้ายระฆังคว่ำ ด้านข้างต่อแถวเป็นขบวนยาวด้วยภาพธงชาติหลายประเทศดูหลากสี พื้นเวทีมีเครื่องดนตรีมากชิ้นวางรอ คุณรู้ – คืนนี้ได้ฟังเพลง

คุณเดินหลุดออกจากโถงร้าน สู่อีกประตูหนึ่ง เห็นพวกเขา กลุ่มชายหนุ่มผมยาว นั่งเฝ้าชมจันทร์ทรงกลดที่ระเบียงนั่น ด้านข้างคือสระน้ำขนาดแปดคูณยี่สิบเมตร อยู่ในกรรมสิทธิ์เจ้าที่ดินอีกคนหนึ่งซึ่งไม่มีใครรู้จัก ที่ขอบสระเล็กๆ มีนอกชานปูด้วยแผ่นปูนสำเร็จรูปยื่นไปในน้ำ

คุณแอบรู้ข้อมูลว่า ใครบางคนในร้านถือวิสาสะปรับแต่งพื้นที่รอบสระรกร้าง รอผู้มาเยือนร่วมลอยกระทง คุณเห็นศาลาเสาปูนปลูกอยู่กลางสระ คงได้ใช้งานเมื่อถึงวาระดี ในพื้นที่เกือบหนึ่งไร่ของคนนิรนามอุดมด้วยต้นไม้ใหญ่น้อย เถาวัลย์ยาวห้อยเลื้อยรกอยู่ตามต้นหูกวาง กระถินบ้าน กระถินณรงค์ มะขาม มะขามเทศ ยูคาลิปตัส และมะพร้าวอายุราวสามสิบถึงห้าสิบปี สำหรับค่ำคืนลอยกระทง สระน้ำเล็กๆ บนแผ่นดินนั้น ได้ประดับคบไฟในบรรยากาศสมัยใหม่กึ่งโบราณ คุณนั่งที่ระเบียงร้าน มองแผ่นน้ำสีดำ เห็นกระทงลอยเหงาในน้ำนิ่ง ปลาช่อนใหญ่ฮุบเหยื่อหลายครั้ง คุณเห็นเงากระทงแตกกระจาย มองไกลที่ริมสระหลังโรงเรือนสำหรับการครัว เห็นต้นไทรใหญ่ ตกแต่งไฟนีออน ใครบางคนในร้านรอยบูรพาเอาผ้าหลากสีพันรอบราก ตั้งศาลเพียงตาที่โคนต้นไทรชรา วางอาหารคาวหวาน เครื่องดื่ม และผลไม้ เสมือนอัญเชิญผู้เฒ่าต้นไทร ร่วมรื่นรมย์ สนุกสนานในประเพณีงาม

แหงนหน้ามองฟ้า สายตาลุผ่านม่านใบไม้ คุณเห็นเพ็ญเด่นเต็มดวงในราตรีขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสิบสอง คุณคิดถึงค่ำคืนเช่นนี้ในหลายปีที่ผ่านมา เคยนั่งอยู่ที่ใดบ้าง? เคยลอยกระทงกับใครไหม? หรืออยากลอยกับใคร และค่ำนี้ คุณจะมีกระทงพร้อมคำอธิษฐานหรือไม่? ไม่! คุณเบือนหน้าอำลากระทงนั่น คิดถึงมากก็เศร้าเกินไป หันดูเวทีด้านในเรือนร้าน บัดนี้คนแปลกประหลาดเหล่านั้นร่วมเล่นดนตรีกันแล้ว

คุณได้ยินโน้ตแปลกๆ เป็นครั้งแรกที่สัมผัส พวกเขาบรรเลงร่วมกันอย่างสนุกสนาน หากไม่ได้ยินเสียงพูดคุยแนะนำตัวตนและบทเพลงผ่านเครื่องขยายเสียง คุณจะนึกไม่ออกเลยว่านักดนตรีพวกนั้นมาจากดินแดนใด ทำไมพวกเขาเย่อหยิ่ง ไม่นิยมบรรเลงเพลงโด่งดังอย่างทั่วๆ ไป คุณไม่คิดขอเพลงซึ่งฟังได้ดาษดื่นจากคนแปลก ปล่อยหน้าที่บนเวทีให้นักดนตรีรับผิดชอบ

คุณเห็นพวกเขาร่วมบรรเลง ทั้งกีตาร์โปร่ง กีตาร์ไฟฟ้า ดับเบิ้ลเบส คองกา บองโก แมนโดลิน ไวโอลิน แอคคอร์เดียน แซ็กโซโฟน และอีกหลากหลาย เวลาดำเนินผ่านใกล้เที่ยงคืน ถ้าคุณเงียบและตั้งใจฟังให้ดี จะได้ยินใครคนหนึ่งที่โต๊ะใกล้ๆ รำพึงเสมือนหนึ่งตั้งคำถามต่อชายหนุ่มผมยาวเจ้าของร้านนั้นว่า

“...คนพวกนี้เป็นนักดนตรีจากประเทศไหนกันนี่...”

................................................
                ...................ฯ ล ฯ ....................

<< 3 >>

เย็นวันศุกร์สัปดาห์ที่สองของเดือนมกราคม พ.ศ.2547

วาระเปิดร้านรอยบูรพา (อย่างไม่เป็นทางการครั้งที่สอง)

คุณเห็นใครคนหนึ่ง ใส่กางเกงลายพรางแบบทหารพราน เสื้อแขกแขนยาวสีปูนแดง เดินผมยาวฟ่องฟู ผ่านประตูห้องครัวไปยืนอยู่ใต้ต้นไทรโบราณหลังร้านอาหารแห่งนั้น นิ้วชี้มือซ้ายแตะโคนจมูก ขยับขอบแว่นเบาๆ ส่วนมือขวาคีบบุหรี่ก้นกรอง ในนั้นมียาเส้นผสมสมุนไพรชนิดพิเศษ เขาจุดมันสูบ ให้ควันหอมลอยไปผ่านม่านไทรย้อย ปล่อยจิตรำลึกถึงเรื่องเล่าใหม่หมาดที่เพิ่งเกิดเกี่ยวกับต้นไทรผู้เฒ่าอายุเทียบเท่าต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เขาหลับตามองผ่านสายตา นิยุติ สงสมพันธุ์ หรือ หลวงยุติ สถาปนิกร่างผอม มีฝีมือทางดนตรี หลวงยุติ-หุ้นส่วนผู้ก่อตั้งร้านเล่าให้เขาฟังขณะเจอกันในเย็นนั้นว่า

“...สองสามวันก่อน คนงานที่มารื้อถอนต้นไม้ในที่ดินแปลงนั้น นิ้วขาดไปสองนิ้ว หลังจากฟันรากไทรที่ยื่นไปในสระนั่นขาดสองราก เหตุเกิดในเวลาห่างกันไม่กี่ชั่วครู่เอง อีกสองวันต่อมา พอหมอนั่นออกจากโรงพยาบาล ก็มีโทรศัพท์จากคนทางบ้านบอกว่า แม่ของเขา.. ตาย...”

เขายืนคิดถึงต้นไทรและคนงานผู้โชคร้าย คุณเห็นเขามองด้วยสายตาว่างเปล่าไปยังแผ่นดินเก่าในภาพใหม่ บัดนี้มีสิ่งใหม่เข้ามาแทน เป็นโรงเรือนคนงาน เศษวัสดุก่อสร้าง ซากต้นกระถินณรงค์ กองทราย แท่งคอนกรีต ปลักโคลนในสระเล็ก คุณมองไม่เห็นเถาวัลย์รกเลื้อย มะพร้าวอายุแก่ กระถินบ้าน มะขามเทศ คุณเห็นไม่มีอะไร? ไหนล่ะ! สระเดิมที่ลอยกระทงได้ ในแผ่นดินนั้นไม่เหลือร่องรอยคืนวันเพ็ญ

คุณคิดคล้ายเขา – โชคดีที่ไทรชราอยู่ในแผ่นดินร้านรอยบูรพา คุณจึงสัมผัสเพียงโศกนาฏกรรมของคนงาน และพันธุ์ไม้บางชนิดในแผ่นดินพัฒนา

คุณเห็นเขามองต้นไทรหงอยเหงา ใบหม่นน้ำตาลขาดสีเขียวสด ไทรชรากำลังหลับ เหนื่อย หรือเศร้า ณ เวลานั้น คุณยินเขาคุยกับต้นไม้ในใจ

“...พวกเราจะเล่นดนตรีกล่อมท่าน...”

...................................................
                ...................................................

<< 4 >>

ค่ำนี้ คุณจะได้ชมดนตรี มีวง น้าหงา คาราวาน และนักดนตรีอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งขอชิงเล่นก่อนน้า แต่คุณไม่รู้ว่าพวกเขาชื่อวงอะไร?

พวกเขาเริ่มลำนำเพลง...

....................................
                ....................................

ภาพที่คุณเห็นบนเวทีในค่ำคืนนั้นคือนักดนตรีกลุ่มหนึ่ง พวกเขามีชื่อเรียกว่า Exotic Musicians Club ให้คุณเรียกเรียบง่ายได้ว่า เอ็กโซติค (EXOTIC) ใครคนหนึ่งในกลุ่มพวกเขา เคยทำรายงานเสนออาจารย์ผู้บรรยายในรายวิชา พื้นฐานมานุษยดุริยางควิทยา เมื่อกลางปี 2545 เขาบันทึกนิยามตามพจนานุกรม ฉบับไทย – อังกฤษ ไว้ว่า

Exotic หมายถึง สิ่งที่มาจากต่างประเทศ สิ่งที่ผิดธรรมดา หรือสิ่งแปลกประหลาด
                Musicians หมายถึง กลุ่มนักดนตรี หรือกลุ่มผู้ชำนาญด้านการเล่นดนตรี 
                Club หมายถึง สโมสร ชมรม กลุ่ม หรือ กระบองฯ

นิยามรวมของ Exotic Musicians Club มีความหมายคือ สโมสรของนักดนตรีที่ผิดธรรมดา ชมรมนักดนตรีแปลกประหลาด หรือ นักดนตรีประหลาดที่ชอบถือกระบองฯ คุณชอบความหมายใดก็เลือกนิยามได้ตามภาพที่สัมผัส

ใครคนนั้นของพวกเขาได้บันทึกประวัติการก่อตั้งกลุ่มส่งเป็นรายงานว่า

...กลุ่มนักดนตรีเอ็กโซติค เป็นการรวมตัวของคนทำงานดนตรี ศิลปะ วรรณกรรม ซึ่งต่างมีประสบการณ์มากว่า 20 ปี...
                ...แนวคิดของสมาชิกในกลุ่มล้วนอยากทำงานรับใช้จิตวิญญาณพื้นถิ่น ขับเคลื่อนภูมิปัญญาแห่งชนบทให้สังคมรับรู้...

เขารายงานถึงที่มา

...การรวมกลุ่มเกิดจากฐานความคิดของนักเขียนซีไรต์ ปี 2539 คือ กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ภายใต้ชื่อโครงการ “ใต้สวรรค์” มีการเล่นดนตรีร่วมกันเป็นครั้งแรก ในเดือนพฤศจิกายน 2543 ในวาระงานเปิดตัวหนังสือ “สิ้นด้ายสิ้นบายศรี ประชาชี ประชุมเพลิง” หลังจากนั้นจึงได้แสดงร่วมกันอีกครั้งในปลายเดือนธันวาคม 2543 เนื่องในวาระวันเกิดศิลปินแห่งชาติ คำสิงห์ ศรีนอก หรือ ลาว คำหอม...

เขายังเสนอต่อไปว่า

...ในเดือนกันยายน 2544 กิตติสหัส ธรรมาภิรักษ์ นักดนตรีตำแหน่งไวโอลินประจำวง สุรชัย จันทิมาธร หรือ หงา คาราวาน ได้เดินทางไปเยี่ยมคารวะ อาจารย์ขาร์แด แวเด็ง ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีพื้นบ้าน) ปี 2536 ที่จังหวัดปัตตานี กิตติสหัส ได้ฝากเนื้อฝากตัวเป็นศิษย์ และเกิดแนวคิดที่จะบันทึกเสียงเพลงรองเง็ง จากฝีมือการบรรเลงไวโอลินของศิลปินแห่งชาติ จึงนำโครงการ รักษ์รองเง็ง มาปรึกษากับเพื่อนที่ทำงานโครงการใต้สวรรค์กันอยู่ หลังจากนั้นจึงได้มีการประชุมและรวมกลุ่มกันอย่างเรียบง่ายภายใต้ชื่อ EXOTIC หรือนามเต็ม Exotic Musicians Club...

น่าเสียดายที่ในรายงานฉบับนั้น เพื่อนคนนำเสนอไม่ได้กล่าวถึงที่มาสำคัญของชื่อ เอ็กโซติค ว่าได้จากแรงบันดาลใจในการศึกษาประวัตินักดนตรีไทยคนแรกที่ได้บันทึกเสียงในทวีปยุโรป คือ นายบุศย์มหินทร์ ท่านนำคณะละครไปแสดงในสวนสัตว์กรุงเบอร์ลิน และถูกชาวยุโรปสมัยนั้นมองว่า แปลกประหลาด หรือ EXOTIC ผู้นำเสนอรายงานยังทราบชื่อส่วนหนึ่งของบทเพลงที่บันทึกไว้ เพลงนาม คำหอม ซึ่งคล้องจองกับชื่อท้ายนามปากกาของศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ที่พวกเขาเคารพศรัทธา - คำสิงห์ ศรีนอก หรือ ลาว คำหอม เหตุการณ์ช่างร้อยรัด เกี่ยวพัน และสอดคล้องกันอย่างแปลกประหลาด

บัดนี้คุณเริ่มสัมผัสแปลกว่ามีบางสิ่งบางอย่างชักนำให้พวกเขามาเจอกันเป็นกลุ่มกองเหมือนคณะลูกเสือฮิปปี้ ทุกคนในเอ็กโซติคต่างไม่รู้ว่ามันคืออิทธิพลใด พวกเขาเป็นแค่คนใต้สวรรค์ เล่นดนตรีตามวิถีคนธรรพ์ สัมผัสลึกว่า บนเวทีต้องทำหน้าที่นักดนตรีอย่างดีที่สุด สลัดกรอบเกณฑ์ทุกอย่างออกไป ไม่มีความหิว หนี้สินอันเจ็บปวด ความทุกข์รวดร้าวทุรนทุราย เสียงที่บรรเลงออกมาจะทำหน้าที่เล่าเรื่องทางอารมณ์ บ่มเป็นความสุขผ่อนคลายแด่สรรพสิ่งซึ่งซาบซึ้งในทำนองเหล่านั้น เพลงจะเป็นสะพานทางจิตวิญญาณ นำใจเชื่อมใจดิ่งสู่อีกมิติหนึ่ง อันผสมปนเปอยู่ท่ามธรรมชาติทั้งในเวลาแห่งอดีต ปัจจุบัน อนาคต สำหรับความรู้สึกของใครคนหนึ่งในค่ำคืนนั้น เพลงแปลกประหลาดได้ทำหน้าที่กล่อมวิญญาณไม้ ไทรชรา และปลาในบ่อที่ถูกฝังทั้งเป็นต้อนรับปีใหม่

ขอให้ผมได้แนะนำเพียงส่วนเสี้ยวสมาชิกที่เห็นบนเวทีเถิด ให้รู้ที่มาอย่างย่อและสัมผัสบางความคิดของพวกเขา ทั้งนี้ก็เพื่อประดับความรู้ในแง่มานุษยดุริยางควิทยาของคุณ

นักดนตรีฮิปปี้หมู่แรกที่เห็น คือ โยฟาธ์ (YOFARTH) นิยามว่า ผู้เกิดมาซ้ำชาติ - ชาตินี้คุณเห็นพวกเขาเป็นนักดนตรี ฉะนั้นชาติที่แล้วๆ มาเขาก็คือนักดนตรี เด็กหนุ่มทั้งสามยืนหยัดทำงานอยู่ในบ้านผีสิงแถบชานเมือง สถานที่ซึ่งถือเป็นสำนักงานหนึ่งของกลุ่มเอ็กโซติค โยฟาธ์ใช้ความสามารถทุกวิถีในการทำงานเพลงร่วมกัน เพื่อประทังสถานะความเป็นนักดนตรีและวงดนตรีของพวกเขาให้อยู่รอด

สามหนุ่มบรรเลงเพลง บลูส์ร็อก เย้าหยอกใจให้คุณอยากจิบเบียร์

คุณเริ่มฟังเพลงร้องของพวกเขาเอง คุณไม่เคยรู้จัก ไม่เคยได้ยิน

“หยุด.. อย่าร้องไห้เลย”

ไม่นานนับจากนั้น พวกนักดนตรีฮิปปี้กลุ่มเอ็กโซติค ก็เข้าผสมกลมกลืนกับเด็กหนุ่มโยฟาธ์ทีละคนสองคน เริ่มจากตำแหน่งเพอร์คัสชั่น – สามารถ รัตนรัตน์ หรือนามเรียกในกลุ่มว่า น้ามาด ชายหนุ่มผิวดำแดงผมสีดอกเลา เป็นศิลปินนักวาดรูป ถนัดเล่นดนตรีประเภทเครื่องเคาะและเครื่องเป่าพื้นบ้าน ประมาณปี 2540 – 2542 เคยร่วมงานกับเพื่อนสถาปนาวงดนตรีชื่อ กลุ่มชน นักดนตรีชนกลุ่มน้อยนั้นอยู่ร่วมกันได้ปีกว่า ก็เลิกราไปเพราะความอดอยาก เลยต้องแปลงกายเป็นนักเพลงในอีกหลายมิติ น้ามาดชิ้นส่วนสำคัญของเอ็กโซติค กล่าวไว้เป็นบันทึกในรายงานของคนกลุ่มนั้นว่า

“เอ็กโซติคเป็นการทำงานทางศิลปประยุกต์ โดยเน้นน้ำหนักไปที่ดนตรีซึ่งรับใช้จิตวิญญาณพื้นถิ่น และขับเคลื่อนภูมิปัญญาแห่งชนบท เพื่อสร้างสีสีนใหม่ให้วงการดนตรี ศิลปะ และวรรณกรรม”

ถัดมาจึงเป็นคาบเวลากีตาร์แมน นาม สมประสงค์ โกละกะ หรือ ซันนี่ (Sunny) ชายหนุ่มร่างหนา ผิวขาว ผมยาว ผู้เคยรำพึงให้เพื่อนในกลุ่มฟังว่า “...อยากเล่นกีตาร์บนดวงจันทร์...” คืนนั้นคุณจะเห็นซันนี่ฉายแสงเป็นประกายด้วยเสียงกีตาร์อันกรีดลึก ก่อนดึงอารมณ์สู่เพลิงร้อนแรงแทบหยุดไม่อยู่ในสไตล์บลูส์แจ๊ส ผ่านเสียงกีตาร์เฟนเดอร์สีขาว บางคราเขาสลับมาเล่นกีตาร์ไฟฟ้าสิบสองสาย ด้วยสำเนียงหวานเหงาล้ำลึกในทางคอร์ดแปลกๆ การปรับแต่งเสียงด้วยเอฟแฟคท์ชวนล่องลอยเพลินจินตนาการ อา.. กับกีตาร์ไฟฟ้าสิบสองสายสีแดงตัวนั้น นี่คือการนำออกแสดงต่อหน้าสาธารณะเป็นครั้งแรก เขาเพิ่งซื้อมาเมื่อเทศกาลปีใหม่ หลังจากกีตาร์คู่ใจถูกขโมยไปเมื่อหลายปีผ่าน เหมือนดั่งกระบี่ดีย่อมคู่กายจอมยุทธฉกาจ ต่างจึงร่วมปลดปล่อยเสียงในตัวที่สั่งสมมานานอย่างสุดยอดสุดบรรยาย ซันนี่เดินทางไกลในวิถีคนธรรพ์ เปรียบอย่างหนังจีน คงไกลนับหมื่นๆ ลี้ ยากพรรณนาในเนื้อหาขนาดสั้น ใครคนหนึ่งในกลุ่มเอ็กโซติคเคยเสนอความคิดซันนี่ เป็นรายงานว่า

“แนวคิดกลุ่มเอ็กโซติคนั้น เป็นการเรียนรู้ในความเป็นสากล เพื่อกลับมาทำพื้นบ้านให้เข้าสู่ระบบสากลนั่นเอง”

คุณเห็นชายหนุ่ม ผิวดำแดง ร่างผอมบาง มัดผมยาวไว้เป็นหางเดินขึ้นเวที ยืนตรงตำแหน่งไมโครโฟนนำ ร้องนำเพลง NO WOMAN NO CRY ของ บ็อบ มาร์เลย์ เขาเป็นสถาปนิกใจดี นักดนตรีหนุ่มผู้ร่วมก่อตั้งร้านรอยบูรพา นาม หลวงยุติ ตามที่ผมกล่าวไว้แต่ต้น เป็นหนึ่งในสมาชิกสำคัญของกลุ่มเอ็กโซติค เคยให้ข้อมูลคนในกลุ่มพวกเขานำเสนอรายงานส่งอาจารย์ว่า

“...ขอเป็นเสรีชน นักเดินทาง และคนทำงานที่เกี่ยวข้องกับศิลปะ (ที่สร้างสรรค์) ตลอดไป ด้วยจุดมุ่งหมายที่จะให้เป็นแนวรบทางศิลปวัฒนธรรม โดยการทำงานแบบพลิกกลับไปหารากเหง้าดั้งเดิมของตนเองและมวลสมาชิกในกลุ่มฯ...”

คุณเห็นคนหนุ่มฮิปปี้เดินขวักไขว่ นั่นชายคนต่อไปมีหนวดเครา ศีรษะโพกผ้า ผมสั้นเกรียน เขาเล่นไวโอลินแจมกับเพื่อนบนเวที ปรากฏกายบ่อยครั้งในสถานะนักดนตรีตำแหน่งไวโอลิน แอคคอร์เดียน ในวงของ น้าหงา–สุรชัย จันทิมาธร ชื่อจริง กิตติสหัส ธรรมาภิรักษ์ ฉายาที่เจ้าตัวชื่นชอบ คือ น้อย ดอกไม้บาน เขาคนนี้เคยเดินทางเสมือนชายหนุ่มผู้แสวงหาในสายรากดนตรีบลูส์ จากภาพยนตร์ดนตรีเก่าเรื่อง Cross Road หนุ่มน้อยเดินทางไกลไปคารวะ อาจารย์ขาร์แด แวเด็ง ที่จังหวัดปัตตานี แล้วปวารณาตัวเป็นศิษย์ หลังจากนั้นจึงกลับมาปรึกษากับเพื่อนในกลุ่มนักดนตรีฮิปปี้ ร่างแนวคิดโครงการ “รักษ์รองเง็ง” อันเป็นที่มาของกลุ่มเอ็กโซติค ตราบปัจจุบันโครงการของน้อยก็ยังไม่ได้เลื่อนไหลไปตามเป้าประสงค์ ทั้งนี้เพราะพวกเขายังเคลื่อนไหวบนสายทางดนตรีในประเทศนี้อย่างยากลำบาก ชายหนึ่งในกลุ่มได้บันทึกทัศนะและความใฝ่ฝันด้านดนตรีของน้อย ดอกไม้บาน เสนอเป็นรายงานว่า

“...ดนตรีอยู่ที่ความจริงจังและจริงใจ ดนตรีที่ไพเราะอันเกิดจากความบริสุทธิ์ในหัวใจ เป็นความฝันอันสูงสุด...”

<< 5 >>

ณ บัดนี้ คุณรู้แล้วว่ากลุ่มคนแปลกประหลาดพวกนั้นมิใช่ใครอื่นมาจากแดนใด พวกเขาเป็นคนในแผ่นดินนี้ คือกลุ่มชนเสรีทางดนตรี ศิลปะ และวรรณกรรม พวกเขายังมีอยู่อีกหลายชีวิตที่คุณยังไม่มีเวลาทำความรู้จัก บ้างนอนเจ็บอยู่ในโรงพยาบาล บ้างแบกดับเบิ้ลเบสขึ้นตู้รถไฟเพื่อเดินทางไปขอความรู้จากครูเพลงพื้นถิ่น หลายคนยังทำงานด้านใจรักอิสระอย่างโดดเดี่ยว พวกเขาคือ Exotic Musicians Club

คืนนั้น คุณเห็นใครคนหนึ่งในกลุ่มนั่งฝันขณะฟังเพื่อนเพลง บรรเลงกล่อมไทรชรา เขาคิด – วันหนึ่งถ้าเหล่านักดนตรีฮิปปี้พวกนี้ร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐีจากการเล่นดนตรี จะเอาเงินส่วนหนึ่งซื้อเมืองเจริญพวกนี้ปลูกป่าเป็นเพื่อนต้นไทร แล้วขุดคลองปล่อยน้ำไหลให้ใครต่อใครมาลอยกระทง.. ลอยกระทง... แต่อนิจจา คุณก็พอรู้อยู่บ้างว่าข้าวปลาอาหารในวันพรุ่งนั้น พวกเขายังไม่รู้จะมีปัญญาไปหากินที่ใด? และสำหรับใครคนหนึ่งที่คิดแบบแปลกๆ นั้น คุณก็เห็นแล้วว่าเขาทำงานทางดนตรีมายี่สิบปีกว่า ยังไม่มีเงินซ่อมกีตาร์คู่กายไว้ร่วมแจมกับผองเพื่อน คุณเห็นว่าเขาก็ทำได้แค่คิดฝัน ฝันเท่าที่อยากเล่นเพลงแปลกประหลาดให้คุณฟัง

บัดนี้ คุณได้ทราบถึงความตั้งใจของพวกเขาแล้ว แม้จะไม่ลึกซึ้งอย่างมากมาย แต่ก็อยากรับรู้และเฝ้ารอข่าวคราว

แต่นั่นล่ะ ผมคิดว่าคุณเหนื่อย

คุณสมควรพักผ่อน คุณควรนอนเอาแรง.

........................................................................................
* รอยบูรพา ชื่อร้านอาหารเล็กๆ แถวหลักสี่ กรุงเทพมหานคร

Under The Paradise : At Kao Yai 2000
โดย : สุเมธ สอดจิตต์
พิมพ์ครั้งแรก RESOUND MAGAZINE ฉบับเดือน ธันวาคม พ.ศ.2546 คอลัมน์ What When Where? นามปากกา NEO - HIPPIE

<< 1 >>

Take to the Road
	
                เรื่องได้เริ่มขึ้น เมื่อเพื่อนนักเขียนหนุ่มกำลังทำตัวให้เธอโบกมือ - ลา...

ก็เขาเป็นนักเขียน เขาต้องทำงานหนัก แต่ละวันจำจ่อมจมอยู่กลางหย่อมหญ้าอักษรา  ถ้าเธอไม่ลองเดินหลงเข้าไปดู ย่อมไม่รู้หรอกว่าป่าอักษรที่เขาเสกสร้างนั้นเปี่ยมมนต์เสน่ห์แค่ไหน? แต่นั่นล่ะ โลกหนังสือคือโลกเงียบที่แสนเศร้า  เมื่อต้องแบกโลก นั่งเล่นบนโลก นอนหลับบนโลก หรือเหยียบโลกไว้เล่นๆ เพียงลำพัง วันหนึ่งเขาก็ขอลาพักโลกเก่าอันเหนื่อยหนักไว้พลางก่อน แล้วควานหาโลกใหม่ที่จำเริญใจ เดินแหวกออกจากป่าหญ้าอักษร สัญจรไปในถิ่นที่ต้องไป แม้นจะเจ็บปวดจากการพลัดพราก หนักหนาสาหัสถึงขนาดเธอโบกมือ - ลา...
	
	ตอนนั้น ผมเป็นแค่ครูหนุ่มมาดเซอร์ ไม่มีเค้าแววของความเป็นฮิปปี้แม้แต่น้อย  สลัดคราบชายหนุ่มผมยาวคล้ายพวก Hip-? ทิ้งไว้ตั้งแต่เรียนจบใหม่หมาด แล้วอัปเปหิตัวเองไปเป็นครูดนตรีจิปาถะในชนบทภาคอีสาน ก่อนย้ายกลับภูมิลำเนาเดิมเพื่อสอนนักเรียนระดับมัธยม ในรายวิชาที่ไม่เกี่ยวอะไรเลยกับดนตรี? ผมปล้ำอยู่เกือบสิบปี  โอย.. เรื่องมันเป็นเช่นไรเรอะ! ยังไม่มีเวลาเล่าหรอกครับ..  ตอนนี้ผมอยากพูดถึงการค่อยๆ กลายพันธุ์จากภาพครูหนุ่มมาดเซอร์ เพื่อ Osmosis เป็น Neo – Hippie มากกว่า...

ไป! – เขาชวนผม

“TAKE TO THE ROAD” เขาเพิ่งค้นพบสำนวนใหม่จากที่ไหนสักแห่ง?

“ออกไปเป็นโจร” มันเป็นสำนวน แปลความได้เช่นนั้น – เขาบอก ชวนกันออกไปเป็นจอมโจรทางวัฒนธรรมในดินแดนใต้สวรรค์

- Under the Paradise Project –

เพื่อนนักเขียนหนุ่ม ร่างโครงการสวรรค์.. ไว้ในใจ...

<< 2 >>

Under the Paradise

เราเดินทางจากหัวเมืองปักษ์ใต้ สู่ส่วนกลางของประเทศ เยือนถิ่นที่เขาใหญ่ เพื่อเยี่ยมคารวะศิลปินแห่งชาติ - นักเขียนนามอุโฆษ เนื่องในวาระครบรอบวันเกิดท่าน ลาว คำหอม หรือ คำสิงห์ ศรีนอก กาลครั้งนั้นนั้น ย่างเดินสู่ปลายปี ค.ศ.2000

กลุ่มคนสีเสื้อแปลกขบวนใหญ่ ดั่งคาราวานคณะโนราหลงยุค สุมหัวกันเพื่อร่วมแจมดนตรีให้เหล่าปัญญาชนเสพสัมผัส ประดานักเขียน ชุมนุมศิลปิน เพื่อนผู้สื่อข่าว เหล่านักเดินทาง คนแปลกประหลาด หลั่งไหลมาจากทั่วสารทิศ  และขณะความหนาวห่มร่างหนุ่ม จนนิ้วเหน็บสัมผัสสายกีตาร์อย่างหนืดชา จำต้องจิบสุราขมหลายจอกเพื่ออุ่นกระแสโลหิต - เมื่อนั้น จึ่งพรั่งพร้อมมิตรภาพและการสังสรรค์

อา.. ค่ำคืนใต้สวรรค์ ณ ไร่ลุงคำสิงห์ แห่งนครราชสีมา

เพิ่งแจมเพลงกับพวกเขาเป็นครั้งแรก บางคนยังไม่ได้รู้จักชื่อกันด้วยซ้ำ แต่เมื่อเปิดอินโทรเข้ามา  สัมผัสโน้ตอาร์เพ็กจิโอ หนึ่ง สาม ห้า เพื่อควานหาโครงสร้างคอร์ด  โปรยพื้นฐานจังหวะด้วยลายกลองน้อยชิ้นดั่งลีลาแจ๊สจากชายหนุ่มผู้แต่งตัวเหมือนฮิปปี้แห่งวง The Allman Brothers Band  เสริมความขรึมขลังด้วยเบสทุ้มลึก เน้นน้ำหนัก หนา แน่น ด้วยเสียงที่จูนสายต่ำลงไปอีกหนึ่งตัวโน้ต  พร้อมการดีดด้วยปิคนิ้วหัวแม่โป้ง ขณะอุดการก้องกังวานด้วยกระพุ้งมือ เทคนิคลีลาเบสของหนุ่มหนวดจิ๋ม หน้าเข้มด้วยแว่นดำ ช่างน่าติดตาม  บุรุษมือกลองและมือเบสนี่ ผมยังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของเขา แต่ทั้งสองเล่นดนตรีเอาจริงเอาจัง ลุยแหลกถึงตายคาเวทีกันได้.. ชักสนุกแล้วสิ!

เหลียวดูเพื่อนที่มีศีรษะแก่ที่สุดในวง ผมหงอกของเขาแซมดำเพียงเล็กน้อย ยกมือคารวะท่าน เพิ่งเจอกันครานี้เป็นครั้งที่ 2 จำได้เลือนรางว่าชื่อ สามารถ แต่เพื่อนนักเขียนหนุ่มชอบเรียกว่า น้ามาด ผมก็พลอยติดปากว่าตามไปด้วย  เขานั่งอยู่เบื้องหลังกลุ่มเครื่องเคาะมากมาย นิ้วดำกำลังกรีดระฆังราว แล้วพรมพร่างลงบนหนังกลองคองกา ส่งจังหวะ โป๊ะๆ ชึง ด้วยลีลาชาวบ้านในบาร์ที่ 8  วินาทีนั้น โน้ตตัวแรกของทำนองหลักจึงโปรยระรัว แหลมลึกในอารมณ์หวานเศร้าด้วยเสียงแมนโดลิน ผ่านลีลานิ้วจากคนใต้ใจดี พี่ชายผมยาว ร่างสูงยาว  - หลวงยุติ คือนามหนุ่ม

...เสียงซอลในคีย์จีไมเนอร์...

อา.. เชิญท่านฟังเพลงรองเง็งชาวบ้าน สำเนียงพื้นถิ่น แดนด้ามขวาน

ด้วยลวดลายผสมผสาน – มาในงานเพลงครู ลาฆูดูวอ

คืนนั้น ท้องฟ้าเป็นเช่นไร? ดวงจันทร์แจ่มจรัสหรือไม่? ดวงดาวและทางช้างเผือกล่ะ! ได้เห็นหรือเปล่า? – ผมไม่ได้สังเกต

ช่วงปลายปีหรือ.. มีขบวนฝนดาวตกจากเศษดาวหางเลโอนิดส์หรือไม่? คุณสงสัย – ขอโทษ ผมไม่ได้สังเกตเช่นกัน

ผมไม่มีโอกาสสบสายตาจากสรวงสวรรค์ สัมผัสแต่เพียงว่า บนผืนเสื่อข้างกองไฟ ช่างหนาวเหน็บเหลือประมาณ พวกเราต่างใส่เสื้อหนาสองสามชั้น  หลายคนมีผ้าขะม้าหลากสีพันคอ  อย่าเข้าใจผิด พวกเรามิใช่ เอ็น จี โอ เราคือผู้เหน็บหนาว อยู่ในโลกมืดมิด  เรากำลังหลับ ร่างกายน่าจะอุ่นพอแล้วด้วยฤทธิ์สุรา สาโท และ อุ๊-เหล้าภูมิปัญญา ของฝากงามน้ำใจจากกัลยาณมิตรแห่งเวียงจัน

เรากำลังฝัน.. 
                มีคุณลุงใจดี เดินแจกผ้าห่มผืนหนา.. 
                พวกเราหลับสบาย...

ในฝัน คุณเห็นความมืด ดวงดาว และความหนาวเหน็บ

คุณเห็นพวกเขาเดินทางท่ามกลางหมอกขาว อยู่ก้ำกึ่งระหว่างแดนสวรรค์และแผ่นดินมนุษย์  ล่องลอยไปตามวิถีคนธรรพ์  ขับเคลื่อนกองทัพวัฒนธรรมอย่างว้าเหว่ในโลกแห่งความจริงเสมือน  กล่อมเพลงชาวบ้านซึ่งประยุกต์แล้วแด่ชนทุกระดับชั้น  โดดเดี่ยวฝึกดนตรีหนักหน่วงในถิ่นสถานอันเงียบเหงาเหมือนกล่อมวิญญาณป่า พวกเขาแจมเพลงกับส่ำสัตว์ในไพรพฤกษ์  ดูนั่น กวางหนุ่มนามเจ้า เก่ง โค้งคำนับควงกวางสาว มะลิ คู่รักสี่เท้าตำนานแห่งหุบเขา ทั้งสองร่วมขยับโยกก้าว ย้ายตามจังหวะเบสและกลอง  แหละนั่น เม่นโทนทึ่มทื้อซ่อนตัวในความมืด เข้าร่วมสนุกรื้อกับแกล้มอย่างไม่เกรงใจ คงอยากร่วมเมามายกับมนุษย์มากครัน  คนก็ปล่อย ช่างมัน ให้กินด้วยยินดี

คุณเห็นแสงเช้ายามใกล้รุ่ง ท้องฟ้าเต็มด้วยสีหลากหลาย ที่ราวป่า เต้นระยิบระยิบด้วยพายุผีเสื้อ เขียวภูเขาแจมหมอกขาวเสมือนใจลอยไปในสวรรค์ คุณเดินไปกลางป่าหญ้าเจ้าชู้ แกล้งสัมผัสหยดน้ำค้างให้เปียกปอน คุณอยากฟังเพลง พวกเขากำลังบรรเลงเพลง เริงทำนองแมนโดลินต้อนรับอรุณ คุณได้ยินเสียงฝูงนกตัวกะเปี๊ยกบนต้นไม้ใหญ่ร่วมร้องประสานทำนองป่า  พวกเขาหยุดเล่นกีตาร์และแมนโดลินพร้อมกัน เหมือนหยอกนก แกล้งเป็นขี้เกียจเล่น พวกมันหยุดร้องรอดูเชิง  พวกเขาหัวเราะแล้วขยับเล่นตัวโน้ตใหม่  พวกนกโซโลตาม  ไล่แจมกันมันส์! ตั้งแต่เบื้องต้นของเวลาดนตรี  ตราบจนเหนื่อยล้าเลิกรากันไปข้างหนึ่ง

ข้างกองไฟขณะเช้า พวกเขายังไม่คิดหลับนอน

คุณเห็น – คนป่าแปลกประหลาด สุมหัวอยู่ ณ มุมใดมุมหนึ่งในที่ของกลุ่มชน  คนป่านั่งฟังเพลง คนป่าร่วมปรบมือ คนหนึ่งเล่นกีตาร์บรรเลงคลอทำนองหลัก คนหนึ่งผมยาวเหมือนอินเดียนแดง โซโลทำนองใหม่ที่เพิ่งศึกษามาจากเกาะแห่งทะเลอันดามัน  เขานึกถึงโน้ตผสมผสานระหว่างเก่า - ใหม่

พวกเขาฝัน..
                เขาคิดอะไรอยู่  ในฝัน คุณไม่รู้? 
                คุณรู้ว่า โลกนี้มีแดนสวรรค์ คุณอยากเยี่ยมเยือน
                คุณเห็นแล้ว พวกเขาเดินทางใต้สวรรค์ ลอยไปใต้ดวงจันทร์
                จะเก็บดอกไม้ที่ปลายสวรรค์ มาฝาก
                แต่ฝันนั้นไกล  แสนไกล.. 
                พวกเขายังต้องไป...

<< 3 >>

To Love of Wisdom
	
	โบกมืออำลาเขาใหญ่แดนสวรรค์ ออกจากฝัน มุ่งสู่โลกของงานและความจริง

“TAKE TO THE ROAD – เราน่าจะตัดสติ๊กเกอร์ตัวใหญ่ สีแดง คาดไว้ที่กระจกหน้ารถ”

เพื่อนนักเขียนหนุ่มเปรย ขณะโปรยควันบุหรี่ลอยไป เส้นผมยาวสยายกระจายตามลมลู่ มือหนึ่งควบคุมพาหนะสี่ล้อลิ่วโลดไปบนถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ สู่ทิศมาตุภูมิ เขากำลังสนุกสนานในฐานะพลขับ การเดินทางเป็นลมหายใจของชายหนุ่มผมยาว

ออกไปเป็นจอมโจรทางวัฒนธรรมด้วยวิญญาณขบถในโลกทุนนิยม  เปิดแนวรบด้วยวิถีแห่งสันติ ใช้ศิลปะเป็นอาวุธ ดั่งสะพานผสานโลกเก่า – ใหม่ ให้อยู่ร่วมกันอย่างพึ่งพา  อา.. ภารกิจไม่ธรรมดานะเพื่อน ไม่มีทางทำงานคนเดียวได้ ต้องขับเคลื่อนกันเป็นทีม จะเริ่มต้นขบวนอย่างไรดี ในเมื่อพวกเรายังแตกกระสานซ่านเซ็น ไร้บ้าน บางคนไม่สามารถแต่งงานมีเย้าเรือน หรือต้องแยกกันอยู่กับครอบครัว มีชีวิตเศร้า คิดถึงบ้าน ทุกคนเป็นลูกหลานจากชนบท ร่ำเรียนดนตรี วรรณกรรม ศิลปะ ด้วยวิถีมานะของตน รายได้ต่ำ จะทำงานใหญ่มิใช่การสร้างภาพหลอกลวงผู้คน แต่ต้องเกิดด้วยศรัทธาของหัวใจคนหนุ่ม รังสรรค์งานอันเป็นบุตรทางปัญญามอบเป็นมรดกแด่แผ่นดิน  ทำสิ่งแปลกประหลาดให้ผู้ใหญ่เห็นว่า ไอ้เด็กพวกนี้มันกำลังคิดอะไร ทำอะไรกันอยู่? ให้ค่อยเป็น ค่อยไป ขับเคลื่อนคล้ายกองทัพเงียบ เมื่อถึงเวลา สิ่งที่อัดอั้นอยู่จะระเบิดตูมออกมา – ผมต่อยอดความคิดเพื่อนนักเขียนผมยาวไปตามฝัน ใจหนึ่งหวนคำนึงถึงถ้อยคำลุงคำหอม ผสมปนเป

“...ถ้าทางราชการต้นสังกัดเขาให้คุณออก ก็มาอยู่กับลุงที่นี่นะครับ...”

ลุงยื่นหนังสือ ฟ้าบ่กั้น กำนัลแด่ผม  พร้อมคำเชิญด้วยยินดีหากไร้ที่พำนัก

...ออกไปอยู่ใต้สวรรค์ แดนที่ฟ้ามิอาจกั้น...

ไม่.. ยังไม่ถึงเวลา คงต้องกลับไปเป็นครูหนุ่มมาดเซอร์เหมือนเดิม ขณะใจสั่ง ทำตัว Osmosis คล้ายฮิปปี้ ทำงานด้านใจรัก ยืนอยู่ข้างชนกลุ่มน้อย...

สักวันหนึ่ง – TAKE TO THE ROAD 
                สักวันหนึ่ง - Under the Paradise Project.
                สักวันหนึ่ง – To Love of Wisdom.

คอนเสิร์ต Exotic Musicians Club

วันเวลา	สถานที่	ศิลปิน
.	.	.
.	.	.

Web Board

Exotic Webmail